Sanders, Suze (1953)

Suze Sanders is de schoelnaom van Albertien Klunder-Hof. Zij is geboren in Goes in 1953. Heur pap en mam binnen Drenten. Zij is in 't Hollaands grootbrocht, mor as de femilie onder mekaor was, preuiten ze Drèents. Suze Sanders hef 't Drèents zo metkregen, mor zij duurde 't pas zölf te praoten, doe zij een jaor in Noorwegen woonde en daor heur best mus dooun om Noors te praoten. Zij woont al jaoren met heur gezin in Stad.
Suze hef veul geveuil veur taolen. Doe zij veur een opleiding in Noorwegen terechtkwam, gung ze Noors studeren. Weerom in oous laand, bleef ze dizze studie deurzetten. Nao het volgen van taol- en literatuurcursussen begunt ze zölf te schrieven.
Het is vanzölf niet verwonderlijk dat de meertaoligheid van Suze Sanders in heur schrieverij tot oetdrukking komp. Gedichten binnen in de beguntied meeisttied in 't Drèents, ok wel ies in 't Hollaands. Der verschienen ok Drèentse vertaolings van Noorse verhaolen en gedichten.
Heur kindergedichten kriegen een stee in Oeze Volk.
Laandschup, natuur en meziek binnen belangrieke thema's van inspiraotsie veur Suze Sanders. Het binnen thema's die geregeld weeromkommen in heur dichtwaark, meeisttied saomen met het verlangen naor het onbereikbaore en het ongriepbaore van de tied.
Heur debuut oet 1992 kreeg de titel:  As langs de muren de aovend slöp.
Veer jaor laoter verschient Een zeum van locht, ok Drèentstaolig.
De Nederlaandstaolige bundel Alsof de steen spreekt is oetkommen in de Turfreeks van Het Drentse Boek in 2001.
De meeiste gedichten hebben in 't begun een aordig klassieke vörm, mor bij tieden schref Suze ok gedichten met een vrijere vörm. Toch is ok hier een hang naor regelmaot te zeein.
In mei 2006 komp heur neiste bundel oet: Langs de vloedlien van de winter. Rouke Broersma en Stieneke Boerma schrieven in 't boouk Drèentse Schrieverij dat Suze Sanders omzichtig schippert tussen vrij en gebonden. En niet allennig vörmtechnisch. Gebonden vrijheid is volgens de auteurs het kernthema van heur gedichten. Het zeuiken naor een veurzichtig evenwicht tussen vrijheid en gebondenheid, tussen verlangen en geveuil veur warkelijkheid, tussen het eigene en traditie.

Suze Sanders kreeg in 1991 de Reyer Onno van Ettingenpries.

Zij publiceert regelmaotig in Roet

 

Boekpublicaties:

  • As langs de muren d’aovend slöp (poëzie, Zuudwolde 1992),
  • Een zeum van locht (poëzie, Zuudwolde 1996)
  • Alsof de steen spreekt (poëzie, Zuudwolde 2001). Nederlandstalig
  • enkele bibliofiele uutgaven bij De Klenckepers in Hesseln
  • Langs de vloedlien van de winter (poëzie, Zuudwolde 2006) Dizze bundel bevat zowel gedichten in 't Nederlands as in het Drèents. Op de cd die bij het boek heurt, les Suze Sanders alle gedichten veur èn daorbij een keuze uut eerdere bundels.
  • Veenbraand (poëzie, Beilen 2013) Drentstalig
  • Vioolties an zee (poëzie, Beilen 2018) 

 

Suze Sunders hef een eigen website: http://suzesanders.weebly.com/


In november 2010 verscheen in opdracht van het Huus van de Taol een schrieverspetret van heur. (Zeeën van tied)

Samen mit Margreet Puite (piano) en Petra Herbrink-Vosman (zang) het duo Ballads2 treedt Suze nou op in een Drentstalig programma mit liedties en gedichten.

In 2014 wun Suze Sanders de Streektaalpries (categorie literatuur) van Het Dagblad van het Noorden mit heur bundel Veenbraand.

 

En komp de dag

en komp de dag daj reizen gaot
laot dan in mij je ogen staon
je woorden wonen in mien mond
je aosem dwaolen deur mien haor

hol in je haanden alle kleur
van daogen dat ik daansen kun
van naachten dat ik levend weur
draog het maor met naor waarmer zun


vernim je daor waor 't zuden is
maangs flarden van de noordenwind
heur dan van ver mien stille stem
die fluustert daj de liefste bint

Oet: As langs de muren d'aovend slöp

 

Zaacht dwingend 2

dizze zummeraovend
kleurt pastellen de horizon
tot de naacht
de roze gloed
zaacht dwingend votschöf

de vitrage zweeft
in stille daans
as de deur lös giet
je voetstap wil mien wereld in
wereld van merelzang, tere nevel
gefluuster van de linde

je kunt mij niet vatten
in mien bestaon
toch vuul ik je arms um mij hen
en daj mij zaacht dwingend vortschoeft
vort oet mien wereld
vort van het raom

Oet: As langs de muren d' aovend slöp

 

Echo

hier echoot nog de draf van starke peerden
op weg naor 't laand, een vrogge zummerdag
as de natuur nog stil te slaopen lag
en mörgenmist een flauwe zun trotseerde

de logge lieven leverden heur slag
zij zoltten met heur zwiet de zwaore eerde
tot zwalvies 's aovends deur het dörp hen scheerden
laangs klompgeklep en klaore kienderlach

de klaanken van het olde dörpse leven
bestörven op de lippen van de tied
zweeft daor nog hoog boven de Drentse dreven

drieft dan in doodse stilte vot van hier
een laote liester zingt een ofscheidslied:
een requiem veur een souvenir

Oet: As langs de muren d'aovend slöp

 

tussen goes en grunning

de letters die a'k op het waoter schreef
verdwenen met het daolen van de zun
gien woord wat ik toen opbewaoren kun
gien zin die op de vloed weer bovendreef

in stoefzaand legd' ik vaast wat mij beweug
maor ien vlaog wind verwèeide al mien taol
allèn de vogels kenden mien verhaol
zij lazen 't, eer de kern veurgoed vervleug

mien eigen gids weur ik in 't vrumde laand
waorvan mij in 't verleden was verteld
een laand waor zaand en waoter saomengaot

waor wandelaors heur sporen achterlaot
op paden, deur een zee van kleur umraand
waor roet en blommen wortel schiet in 't veld

Oet: Een zeum van locht

 

Ontgruid

het dörp is mij ontgruid of umgekeerd
achter de glaozen aandere gezichten
of nog dezölfde, allèn meer verweerd

de hoezen die nog aal te suffen staot
ze laot zuk tot een glömlach niet verplichten
as ik daor kuier deur de olde straot

mien oog zöch de vertrouwde dakkapel
mien kaomer, mien geworstel met het leven
waor 'k daachde an wat kwam, an wat nou is

en as dan net een wolk de zun verduustert
is 't of e knipoogt en van boven fluustert:
geheimen bint hier veilig, kom, vertel!

een monotoon geluud dringt tot mij deur
zo onmiskenbaor met mien jeugd verweven
dat ik het dizze dag veur 't eerst pas heur

de treinen riedt al lang  't station veurbij
van waoroet ik in dreumen wieder reisde
waor in die jaoren  't eindpunt lag veur mij

de raodsels oet die tied, nou bint het feiten
en meer bewust van wa 'k hier achter laot
bind ik mij lös van dizze olde straot

Oet: Een zeum van locht

 

Brink

Hier hoelt de wind
bij boezig weer kraokt
boven heui het old gebint
um 't stookhok hangt niet meer
de geur van zwienevoor
en braandend holt

op dizze brink
strekt olde aarms heur vingers
naor de hoge locht
bij harfstdag strèeit ze ekkels rond
tussen het blad wat broen en gold
daor wacht totdat de eerste snèei
zuk stil over de hoezen voldt

as nao een lange julidag
twèeiduuster alle praoterij zo
toeverdaans tot zwiegen dwingt
en fluusterblad zuk nusselt
in een lome zummerwind

zweeft daor de schaopen dicht bijien
langs het oneindig sange veld
waor ze heur scheper zuken blieft
bij tieden klinkt dan deur het dörp
het janken van de olde hond
as ze zacht blèrend overdrieft.

Oet: Langs de vloedlien van de winter
(gedicht in 'Dichters Route' van Aalden Rondomme)

 

Inwijding

(i.m. Mickie en Fransje Tack)

Met erdalblikkies langs de spaoken
rondties scheuren deur de buurt
zunder de stoep te raoken

ik weur de tel kwiet
van de keren dat
mam vergeefs mij binnenreup

ien middag leup
in grote haost
oes buurvrouw
naor oes raom
en haomerde heur leed

verdween
in 't hoes met een verdriet dat oet
heur lichem gruide

ik wol zo geern
da 'k boeten bleef maor vuulde
hoe de kaomer zeug en zag
twèei vrouwlu rèren

de mörgen was nooit meer zo guur
as den waordeur de luders gungen
ik stun verdrietig bij mien fiets
de blikkies lagen in de schuur.

Oet: Langs de vloedlien van de winter

 

Neijaor

As witte daogen zunder ende
dwirrelt vlokken oet de locht
tot een onbeschreven blad

deup een pen in zunneglaans
componeer een golden jaor
daans tussen de regels deur

waor zal het jaor
zien sporen laoten
dizze tied is nog zo nei
en ongriepbaor as de snei
hej hum ienmaol in de haand
is 't ok weer veurbij

maor op 't eind
vloeit alles saomen
sporen smelt tot waoter
daampend opgiet naor de zun

't komp lichtkaans ooit nog
weerum as neerslag
laoter.

Oet: Langs de vloedlien van de winter

 

Toerloos ('With or without you' - U2)

Drèei nou niet weer um ditmaol
ik wil allèn maor toerloos kieken
zien hoe langzaom ik verschien
in spiegels die je ogen bint

zeg niet meer dat muren hoger
deuren dichter moet en daj
de raomen zult beslaon

want niks zal overende blieven
as de hoefslag van de wind
over de wiede velden zingt

spiegels bint as vievers
waorin dreumen grondelt
en aal weer schient
vanof de bodem zaacht
een locht tot waor je staot

niet meer benauwd veur de ruumte
die de störm je gaf.

Oet: Langs de vloedlien van de winter

 

Van een vis die as een hekel an naokt har

Een vis die geern een stukkien zwum
har altied een bikini um.
En as een aandere vis heur vreug
waorum zij een bikini dreug,
dan snibde ze: of hej misschien
hier argenswaor een naoktstrand zien?
Ik bin nou ien keer gek op kleer
ok as ik zwem, dan weej dat weer!
En wel ies aans wat oetprebeert
is lichtkaans aans, maor niet verkeerd

De aandere vis zee: dat is waor,
dus gao je gang en zwem jij maor
gerust in die bikini rond.

Maor 'k zwem in mien blote ...!

Oet: Krummels, een Drèents lessenpakket van Stichting Drentse Taol.

Media