Brouwer, Roel (1928 - 2017)

Roel Brouwer oet Deurze was gien Drent van geboorte, wal van ofkomst. Zien olders en heur veurgeslacht kwamen oet Drèentse boerenfemilies. De vekaansies van zien jeugd hef e aaid deurbracht bij ooms en tantes op heur boerderijen in d’olde landschap. Zo gruide verbundenheid met de ruumte hier, met de veule landschappelijke elementen daorin: de heide, de vennen, wallen, stroompies en de wieken in het veen. Maor benaom de boerenplaotsen met heur arven en stallen en het dagelijks bedrief van mèenschen daor umhen in de verschillende jaorgetieden.

 

Roel Brouwer kwam ok in anraking met de Drèentse taol, maor zien va was underwiezer en wol in hoes allén maor Hollaands heuren. Daordeur hef e zuch het Drèents niet echt eigen maakt; een gedicht in de streektaol is veur hum dan ok een oetzundering bleven.

Betrökkenheid op de landschappelijke ruumte hef e altied as wezenlijk ervaren. In zien warkzaome jaoren as moedertaoldocent bepaolde die betrökkenheid veur een groot diel zien belangstelling veur literatuur. En bij veul romantische dichters speult natuur en landschap jao een grote rol.

Over dit alles giet het gedicht 'Deurze aovend', waor het leven vierd wordt bij bloemen en dieren, maor waor de schaduw van het ofscheid het water al verdonkert.

Roel Brouwer is in mei 2017 in zien woonplaats Zutphen oet de tied komen.


 

Deurze aovend

De maodelaanden ligt nog hoge

van grös en bloemen, de roep

van wulpen vult de aovend

hemelwied, een klankspegel

ben ik en in het scheemsel

van het hakholt luustert heurig

een dreetal zwarte reeën met.

Dan wordt het stille, brek nou

het uur an waorop gien veugel

vlög, gien dier meer risselt

en ieder lied met stemloosheid

tesoamen valt, de spegel met

het beeld hier in het diep

waor donker water aamperan

nog stroomt, doodstil is haoste

intied da’k hurke ... en zie:

rondom het hoge grös dat heden is

 

Oude venen

De nevels trekken een dun hemd

over de lege windloze landen.

Volk geknield bij schepelsmanden

heeft zich de aarde toegewend.

Het vale blauw van karren dempt

het licht. Resten dood loof branden

er laag. Rook veegt langs akkerranden

als schril een hoorn de middag schendt.

Aan het hekwerk zet een vrouw zich schrap

en keert de brug in ruggelingse stap,

grijs spant het jak boven haar schoot.

Over het schuimspoor na de steven

schuift zij de weg recht, huivert even

om het diep zwart achter de zwarte boot.

Oet: Aangaande gras

Hoeve Kamps

Tot daar reikt het pad en wij naderen

dicht de behuizing in leegstand.

Breekbare gevel weerspreekt er de avond,

houdt met verongelijkt vakwerk in kool-

zwart gebint de noklijn hoog.

Tussen de blindere muren verteren

er nachten die aan daglicht ontkwamen.

Door kniehoge ramen lezen wij brieven,

geblakerde letters die niets laten weten

zo dun glijdt licht door ooghoeken binnen.

Vermolming bekruipt in een bijschuur de balken

waar talmt nog de hoge godin van de schemer

in haar bevederde tijd. Onbetuind is het erf,

de vruchtboom verkreupelt, geen put houdt meer

water. Onder je voeten knakt – even – de stilte

Oet: Aangaande gras