Hidding, Johan (1918-1976)

Johan Hidding is in 1918 geboren in Hooghaolen. Zien heule leven hef e in Hooghaolen woond. Hij is altied allén bleven, hij woonde saomen met zien zuster en hij leefde van de pen. Hij hef meeist in 't Hollaands schreven, mor ok aordig wat in 't Drèents.

Zien Nederlandstaolige jongensboouken, schooulboeken en daomesromans binnen verschenen bij Christelijke oetgevers. In Drenthe is e bekend worden met zien Roman uit het oude Drenthe: ‘Heuvings haardstee' met Drèentse dialogen.

‘Gold in de strubben', een verzaomeling bundel Drèentse verhaolen en gedichten, verscheen in 1985, doe e al tien jaor oet de tied was.

Opvallend in het wark van Johan Hidding is dat zien Hollaandse verhaolen en gedichten een nogal zwaor godsdienstig karakter hebben en dat dat element in het Drèents heulemaol ontbrek. Hij holdt hum in zien Drèentse waark veul meer op de vlakte. Hij schrif dan meer in 't verbörgene over de geheimen van het leven. In't Drèents is e eigener, overtuugt e meer in zien beeldspraok en is e niet zo moraliserend.

Hidding bruukt mooie olde woorden. In het gedicht ‘Bevreuren bouwland' vallen inhold en vörm saomen. 't Is een beschrieving van een kold en kaol winterlandschap. De natuur is lillijk, haard en onherbergzaom. De woorden kriegen de kleur van 't grauwe laand.

Hieronder kuj een stuk of wat gedichten van Hidding lezen.

 

Bevreuren bouwlaand

Vaal en dreug is de grond, hard as ies.
Haost verkommerd van kaole - dun gres,
steet de rogge van 't nei op de nes.
En de locht komp umdeel, iezergries.

Tussen iezer en ies goelt de wind
en hij knooit 't aole gres broen en zoor.
Wat patriezen huukt vot in een voor,
en een braombozzien bög zuk gezwind.

En hij stöt, en hij jag zunder arg
in de roegte van haveloos roet
'n hamel haazien de schrik op de hoed.
Waor hef 't diertien nou aans nog verbarg?

Want het zicht wordt aal körter en gries,
Want de dag raakt zien locht al wèer kwiet.
Want de nacht lig langoet um dis tied...
Hij kröp zwart tussen iezer en ies.

  

Leste dagen

Gien reisplan, gien oethoezigheid.
De stoten van de störm verklunken.
De allerleste boezigheid
is in de schemermist verdrunken.

Het jaor komp hichtend op zien plaos.
De lèeste dagen, under dampen,
raakt wat an 't dolen en moet haost
nog bijlocht worden deur de lampen.

't Is kold - maor warmte, old en wies,
lig in dit allerlèeste gaoren.
het jaor dommelt in schaopegries
en krig de rust van vrogger jaoren.


Winterdreum

Bij 't heerdvuur waren, an de muur,
de esterties met de figuren.
Een wichien, klein nog, keek er naor,
dreumerig in de schemeruren.

De mooiste was die met de koets.
Wat draafden de veer broene pèerde!
De dame in die koets was riek!
heur armbaand har een koppel wèerde!

Het hèerdvuur legde zommerlocht
op weg en koets en rozebogen.
De reis was mooi! Het wichien zag
de verte met met verdreumde ogen.

Zij was de dame in die koets.
Heel deftig. Hoe zul men heur numen?
Heel bliede reed ze deur de dag.
Want zuks, daor mus men niet met zumen! -

De hond stödde tegen heur been.
Ze schrök. Snei reisde langs de ramen...
Ze zat hier bij het wintervuur,
en reed niet - en was nog gien dame.

 

Nao de landing

Hier lig een krater: stil en kold
Gien vis beweegt in zien glazuur.
Aswitte bargen, grel as vuur,
staot an de raand. De bodem waolt.

Gien oog dat hier een toren zet
Maor recht achter de kraterbocht,
tegen het iesvlak van de locht,
steet onbeweglijk de raket.

Gien klok die slat. Gien stem die rop.
De nacht valt - het planetenschip
is nou een kèers met witte stip:
een ster braandt helder an de top.