Imbos, Tjaart (1942)

Tjaart Imbos is in 1942 in het Grunningse Kolham geboren, maor gruide op in Coevern. Hie gung daor naor de hbs en later naor de kweekschoel. Het underwies bracht hum eerst in Gelderland, maor sund 1971 woont e met zien gezin an ’t Oveine. Hie warkte daor as leraor tieken, handenarbeid en Nederlaands, maor non is e met de VUT.

Tjaart Imbos, een bescheiden mèens, is in het begun van de jaoren tachtig gaon schrieven in de streektaol. Hie dee dat eerst under een pseudoniem. Naost kinderpraot, spreuken, wissewassies, zoas hij ze nuumt, schref e gedichten en verhalen.

Doe e under zien eigen naam gung schrieven, duurde hij het ok an um zien diepere gevulens tot oetdrukking te brengen, zoas in de cyclus rond het hengaon van zien va. "Het peil van de zundagsdichter bi'j hielemaole ontstegen", hef de journalist Lammert Huizing ooit tegen hum zegd.

In de Hoogeveense kraant verschenen zien verhaolen over Jaopek en Henderkien, die e zölf illustreerde met pentiekenings. Zien gedichten verschenen met een zekere regelmaot in Oeze Volk en Roet. Een diel van de gedichten is opnummen in de bundel Aander wark oet 1991.

Tjaart was lid van de Drentse Schrieverskring en de Taalcompagnie, een groep Hogeveense dichters. Umdat het gebroeken van de streektaol grote weerde veur hum hef, is e docent worden bij Drentse Taol. Dat gef hum de bevoegdheid um Drenthecursussen te geven. Tegenswoordig zit e ok in de redactie van het maondblad Oeze Volk/Maandewark.

Tjaart Imbos holdt van mèensen èn van zien streektaol, dat wat eigens, wat warms hef. "Het is de taol van oes hart", hef e wal ies zegd. ,,Wij kunt der in praoten, zingen, maor ok schrieven en gedichten maken. Laow wies wezen met oeze taol, of dit non streektaol of Nederlaands is. Met 'n allen bediene wij oes van taol in veule kleuren". Dat brengt oes vanzölf bij zien gedicht In mien woorden oet de bundel Aander wark dat in 1991 het gedicht van de maond was.

In mien woorden

de letters die a'k veur oe schrieve
bint òf-emeten, uut-etiekend,
in-epast in bleut van blaank papier


laote wilde wolken aoverdrieven;
het kaf verweit, het zaod zal blieven
as wiend tekeer giet deur de glieven


dan schrieve ik veur oe
mien tiekens as een legge woorden,
gedachten, zwart op wit


zo, - kent mien taal,
weegt mien gedachten
in mien woorden