Koops, Harm (1914-1977)

Harm Koops is in 1914 in Assen geboren. As klein kind verhoesd'e naor Exel waor e zien heule jeugd deurbrocht hef. Hij gung hen de kweekschoel in Coevern. In 1940 is e beneuimd tot onderwiezer in Den Haag. In de Residentie hef e deurleerd veur logopedist. Hij was daor verbonden an de ‘School voor slechthorenden en spraakgebrekkigen'.

   

In Den Haag was e slim actief in de Drentse Vereeining. Hij was redacteur van 't bladtie waor zien eerste gedichten in opnomen binnen. Dizzend binnen laoter verschenen in Oeze Volk. Koops publiceerde ok in 't Maondblad Drenthe en in de Schrieversalmanak.

Naodat e lang sukkeld had met zien gezondheid is e ofkeurd en met zien vrouw verhoesd naor Laag Soeren. Het is een beetie bezunder dat e vanof dat moment haost gien letter meer op papier zet hef. Harm Koops gung schildern. In 1977 is e oet de toed kommen.   

Zien gedichten spreken veur zichzölf. De vörm is vaok traditioneel, vast van maot en riem. Zien Drèents is zuver en heul natuurlijk, slicht. Aj bedèenken dat 't meeiste waark ontstaon is in de vieftiger jaoren, doe Harm Koops al tien jaor oet Drenthe vort was, dan kuj je verwondern over zien taolgebruuk. Zien poëzie is 'n vanzölfsprekende, natuurlijke oetdrukking van zien geveuilens en gedaachten. De mèenschen die hij beschref binnen vaok omgeven deur de natuur waor e zo dicht bij stun.

Der sprek leeifde oet zien gedichten. Hij teeikent petretten. 't Is gien wonder dat e laoter schilder worden is. Een apaarte stee nemp 't gedicht in dat e veur zien vrouw schreven hef. Hij gaf het de titel Gedicht. Liefdespoëzie was zeldzaom bij de schrievers van zien ginneraotsie, want zuks, daor schreef men ja niet over!

Gedicht

Ienmaol - hoop ik - zal ik het toch leren
Um je te zeggen, in ien gedicht,
Was do wal veur mij bist, mien wicht;
Veuralsnog blif het: Preberen.
Hoe op mien lippen woorden braandt
Oet helder vlammend vuur,
Ik krieg ze maor niet unner stuur,
Onwillig is mij d'haand.
Je ogen, en dat teer gebaor
Vertelt, as in ien groot gedicht
Ok zunder woorden, mèer mien wicht,
As al mien maggeln met mekaor ...

Oet: Drent in de vrumde

 

Herinnering

Ok dat veurjaor was 't zo stille
Doe wij lupen langs het pad
Achter d'es. Klamme kille
nevels muken al je haoren nat.
't Aolde zeer is nog niet sleten
Traonen hangt er tussen 't gres.
Kan een mèensk dan nooit vergeten
Van dat veurjaor, achter d'es?

Oet: Drent in de Vrömde