Oosteringh, Bart van (1912-1993)

Bart van Oosteringh is ofkomstig oet Tiendeveen waor e in 1912 geboren is as Lambertus van der Sleen.
Op 18-jaorige leeftied verhoesde hie met zien gezin naor de buurtschup Oosteringh bij Pesse waor zien va gung boeren. Zölf gung e naor de ambachtschoel um daor het vak van timmerman te leren.
's Aovends as 't wark aan kaant was, gung e zien gedachten die overdag bij hum boven kommen waren op papier zetten.
Het grootste diel van zien leven hef e in 't Spaarbankbos woond, dicht bij 't Hoveine. In 1993 is e, 81 jaor old, oet de tied kommen.

As pseudoniem veur zien literaire wark keus hij veur Bart van Oosteringh. "As timmerman-dichter loop ij niet gèern", zoas e zee, "met je geesteskinder te koop."

In het begun van zien schrieverij vuulde hie zuch wat onzeker um zuch in zien eigen taol, het Zuudwest-Drèents, oet te drukken. Met steun van zien vrouw is e daor over hen kommen. In 45 jaor tied hef e honderden gedichten en tientallen körte verhaolen schreven. Bart van Oosteringh, die as timmerman een kuunstenaor was in holtbewarking, is ok een artiest van het woord worden: schöpper en schriever, um maor ies een olde Drèentse oetdrukking te gebroeken.

  

In zien gedichten hanteerde hij een prachtig archaïsch Drèents, zoas e dat vrogger heurd har van de oldern oet zien umgeving. Veul olde woorden bint hiermet vastlegd. As zodaonig hef e ok metwarkt an het tot stand kommen van het Drents Woordenboek van Geert Kocks.

Zien gedichten bint publiceerd in diverse kraanten, het Maandblad Drenthe en Oeze Volk. In 1982 hef Het Drentse Boek een diel van zien gedichten bij 'n kander bracht in de bundel Blossems in de lijte. Oet veul van zien gedichten sprek een grote liefde veur de natuur en het boerenleven. Vraogen waor e over naodacht, vroagen over leven en dood, het bestaon en het veurtbestaon verwarkte hie in zien poëzie.

Oet de bundel Blossems in de lijte hew het gedicht keuzen van de boer met zien olde peerd; een sfeertiekening van mèens en dier en heur verbundenheid in een kleine besleuten wereld. De wereld waorin ok de dichter Bart van Oosteringh zuch thoes vuulde, in de lijte van het Spaarbankbos.

 

Mit d'olde bles

Wij gaot toeglieks hen 't laand,
's mörns in de vrogte al.
Dan hol ik 't leid' in d' haand;
zij trekt de stutkar wal.


Ok maak' wij 't kaampie um
waor d'haver op mut gruien.
Ak dan een brökkie eet
lao'k d'olde bles even snuien.


Zo rust wij beiden uut
en dreugt oons 't zweet an d'hoed;
muw dan weer an de gaank
dan is 't bles ok wel goed


Ze hebt mij körs anraon
um bles van d'haand te doen.
Het wark zul vlogger gaon
met een viefjaorig roen.


'k Heb er wel ies an edacht,
mor a'k dan bles zag staon
dan zee'k hiel stille tegen heur:
"Wij tweien maakt 't wark wal daon!"

 

Geef oons

Geef oons een glimp van de eeuwigheid
in disse donk're dagen
een treustwoord in de ienzaomheid
zo muilijk te verdragen


Geef oons een uutzicht op de morgen
waor al zo vaak van is verteld
een lochtpunt in de veule zorgen
as veur de herders in het veld


Geef oons begrip veur Oen geboren
waoruut wij 't leven kunt verstaon
en ‘want' oons as het riepe koren (want = reinig)
dat niet verweid teloor zal gaon


Geef oons begrip veur al Oen leren
geliekenissen die oons past
maor wilt Oe niet van oons ofkeren
Kiend van Betlehem holdt oons vast

 

De eigen tied

As oenze Moe doe appels schöl,
een vördel buten 't nappie völ
prebeerden wij as hongerlappen
wie 't eerste vördeltie kun gappen.
't Was doe een slim beteunde tied,
al deerde 't op een vördel niet.


As oenze Moe doe bonen plokte,
- naodat de geit er beuz' in schrokte -
kunden wij as kiender punten, draoden.
As 't daon was zaten al de naoden
van oenze nagels vol mit zaand.
Dat heurt bij kiender van het laand.


As oenze Moe doe paarties stoofde,
en het glad vergeten vuur wat doofde,
was 't vaak: ,,Haalt ies wat schabbegies,
of fleensters, geern mit nabbegies."
Dat was, mit törf, oens aller braand,
naost heidezudden, zwaor van zaand.


As oenze Moe nou nog ies zag,
hoe het er reur giet en wat mag,
zul ze verbiesterd staon te kieken,
het liefst naor d'eigen tied uutwieken.

Uit: Bart van Oosteringh - Blossems in de lijte