Sieben, Roelof (1919-2006)

Roelof Sieben weur op 22 april 1919 op Runerwold geboren. Hie is groot worden op Fort, in de veurmaolige gemiente Zuudwolde, umdat zien mam jong oet de tied kommen is.

Roelof Sieben was een actieve kirrel, die veul verschillende dinger anpakt hef in zien leven. Hie hef eerst bij een boer warkt, hie hef reiziger west, winkelier en heufd van een bejaordenhoes. Veur bruloften en partijen wussen ze hum te vinden, want zien gedichten en veurdrachten meuken hum gewild as conferencier.

Umdat e preblemen met de ogen har die aal anargerden, mus e stoppen met warken. Maor hie was een echte deurzetter en al kun e slecht zien (hie har een speciale typemachine met grotere letters en lampen dernaost staon veur extra locht), hie begunde aal meer te schrieven. Zo kwam e van 1983 of nog tot een beheurlijke productie.

De wereld van Joppie

Maor daorveur was Roelof Sieben ok al schriever. Zoas hierboven al stiet, schreef e dinger um veur te dragen bij gelegenheden as bruloften en feesten. In “Oes eig’n Kraantien”, een wekelijks oetkommend tiedschrift in zien toenmaolige woonplaots Zweel, hef e meer as honderd humoristische verhalen schreven under de titel “De wereld van Joppie”.

De leste levensjaoren

De leste jaoren van zien leven weur e verpleegd in ‘De Schiphorst’ in Meppel, waor e toch nog onverwacht oet de tied kommen is. Roelof Sieben was trouwd en har drei kinder en zes kleinkinder.

Publicaties

• Van heuren zeggen (1983)

• Een stuk of wat lösse centen (kinderboek oet 1984)

• Van de mörreng töt de aovend (1986)

• Van komen en van gaon (1988)

• Waar liefde woont (1989)

• De jonge Johanna (1991)

• De wereld van Joppie (z.j.)

• De veurdeur is lös (z.j.)

Drents Volkslied

Roelof Sieben mus niks hebben van het zogenuumde Drents Volkslied van J.J.Uilenberg. Hie zee daor over: “Het wordt wal ies zien as het Drents Volkslied, maor veur veul Drenten is het dat niet, hef het dat nooit west en zal het dat ok nooit worden.” En wieder: “Wat inhold betreft vin ik het slim overdreven.”

En aj wat niet zo goed vindt, kuj de kop in de schoot leggen en het zo laoten. Maor zo was Roelof Sieben niet. Hie hef zölf een aander volkslied schreven. Hierunder kuj het eerste couplet en de leste twee (van de in totaol negen) lezen:

Oens Drente

Oens harte klöpt veur d’olde laandschap
Oens eigen Drèentse laand
Hier gaot de schoonheid en de ienvoud
Te samen haand in haand
Wij hebt hier nog de ruumte
Nog bos en heideveld
Wat ’t naogeslacht oens naolöt
Daor biw zo op gesteld

Oens Drente hef gien hoge bargen
Gien zee, en ok gien straand
Toch wördt ‘t deur veulen uutverkoren
As het vekaansielaand
De stadties en de dörpen
Bint hiel goed bij de tied
Maar waor de sfeer toch Drèents is
En det muw echt niet kwiet

Oens harte klöpt veur d’olde laandschap
Oens eigen Drèentse laand
Mit naoberschap hoog in het vaandel
Verbunden deur ien baand
Det is de baand der liefde
Die nimmer zal vergaon
Zo laank er Drèentse harten
Veur ’t laand en ’t volk zult slaon.

 


Nog een paar aandere gedichies, oet 'Een stuk of wat lösse centen':

 

Taalles

“Jouw pa zat gister kaart te spelen,
wat voor tijd was dat wel Piet?”
Piet zee: “Det bestiet niet meester,
want kaorten kan mien vader niet.”


“Als ik zeg: je vader kaartte,
bedoel ik dat figuurlijk, vent.”
Piet zee: “Det is net de kwestie,
umdet hij gien figuren kent.”


“Maar wij doen alsof hij kaartte,
welke tijd was dat dan, Piet?”
“Dan was ’t dèenk ik aovend, meester,
aoverdag was ’t zeker niet.”


Knorrig zeg dan Piet zien meester:
”Wat ik bedoel, begrijp je best.”
Dan schrouwt Piet, die ’t zeuren zat is:
“Dan hef ’t verleuren tied ewest.”

 

Sunterklaosriem-perikels

Sunterklaos,
flauwe kul?
riempies maken,
kienderspul?
zo maor klaor?
’t is aovermörgen
en dan stao ik daor,
ik zit vol zörgen,
eerlijk waor.


Ik begun maor weer,
aans krieg ik bonje
maar wat riemt er nou
op o-de-klonje?

Sunterklaos
goedheiligman?
Ik krieg er altied
kopzeert van.