Schriefster Miny Hofsteenge oet de tied komen

4 juni 2018

Schriefster Miny Hofsteenge (*Eksel 1946 - †Emmen 2018)  is oet de tied kommen

Miny weur geboren in Eksel, maor woonde al meer as virtig jaor in Emmen. Zij schreef eerst in het Nederlands, maor nao een kennismaking met Roet, stapte zij over op het Drents. Zölf zee ze daor het volgende over: “Ik kan met het Drents beter oet de voeten. As ik Nederlands schrief stiet er nooit wat er stiet. In het Drents zeg ik wat ik zeggen wil.”  In 1984 debuteerde zij in het Drents Letterkundig tiedschrift ROET. Heur gedichten en verhalen bint wieder verschenen in een koppel tiedschriften zoas Oeze Volk, Maondblad Drenthe, Pennestreken en Surplus. Miny Hofsteenge schreef veur groten en kleinen. In 1993 kwam de verhalenbundel Dwelen deur dook oet bij Het Drentse Boek. In 2000 verscheen bij oetgeverij Servo het kinderboek Marinus Moesie en aandere vertellegies dat ze samen schreef met Beate Plenter. In 2000 verscheen ook de verhalenbundel Strapatsen. Miny hef een jaor of wat een Drèentse column had in de Drentse kraant en het Neisblad van het Noorden. In 1987 hef zij de Reyer Onno van Ettingenpries kregen, de anmoedigingspries veur Drentstaolige literatuur. Miny was ien van de eersten die over vrouwenemancipatie schreven hebben. Ok bestuurlijk was Miny Hofsteenge actief in de Drentse taolwereld. Zij zat een jaor of wat in het bestuur van de Stichting Drentse Taol. (Bron: Henk Nijkeuter - Waor roet en blommen wortel schiet in ‘t veld) De Drentse taolwereld zal heur missen. Wij wenst heur man Henk en de femilie veul starkte bij het verwarken van dit verlies. 

 

Hieronder twei gedichten van Miny:

JUFFROUW DOEZENDPOOT

Het probleem van juffrouw Doezendpoot

Was hiel arg groot, merakel groot

Of zie non binnen was of boeten

Zie har aaid last van kolde voeten

Een schoenmaker wus goeie raod

Hij gung an ’t wark met naald en draod

En nao dik anderhalf, zowat twee jaor

Doe was het klaor, doe was het klaor

Eerst was juffrouw Doezendpoot gelukkig

Later zee zie doodvermuid en o, zo nukkig:

Ik kom ja nargens meer an toe

As an het antrekken van een schoe

En nog een schoe en nog veul meer

Heb ik het veterstrikken daon

Dan is het aovend en dan trek ik weer

Al die schoenen oet, het blif maor angaon

Doe kwam er een advertentie in de kraant

Viefhonderd paar schoenen kuj bij mij kopen

Haandgemaakt en ‘k heb der nooit op lopen

Ik doe ze veur een prikkie van de haand



Oet gedicht

CYCLUS

Boekenplaank, ledikaant en dien bureau,

ligt gedemonteerd te wachten op vervoer.

Schriften hest hen zolder daon. Spiekers

stiekelt nakend oet de muur. Spiegel, radio

gitaar. Wij draagt dien kamer leeg. De iens

zo warme ruumte lig non kleumend te ontbinden.

Do trappelst um dij in te richten. Waorum

bin ik zo sneu, döt mij dien nei begun zo zeer.

Het is zo raor in hoes, het is zo aans.

Non dien muren bint behangen, de vloer bedekt,

bureau en boekenplaank een plekkie hebt,

non holdt vervrömding mij gevangen.

Do woonst non daor, dien plek is daor.

Vertrouwde rituelen sliet niet in een week,

een jaor. Zunder arg zet ik ok op dien plek,

een schuttel veur dij hen en dien bestek.

Vannacht hest do mij roepen. Vol van eigen

denken schrik ik op en luster. Keer op keer

heur ik dien stem zuch zachies flusternd

vaastklaampen. Wilst raod, wilst mij.

Wij balanceert non tussen vrij en tussen

toch gebunden. Vunden nog gien zuver

evenwicht. Dreit um en um, blieft nuver op ien lijn.

As ik löslaot, holdst do dij weer vaast an mij.