Sinterklaasverhaal / Johan Hidding

Sunterklaos

 

Jan Slomp die zul veur Sunterklaos speulen, hier in de Kribbelhook. 't Was Frerk Joling zien opgaon. Die har zegd, dat Jan een schimmel har, die kun mooi deenst doon. As Jan daor een raompien op zitten wol, dan zul hij, Frerk, zorgen dat e sunterklaosgood kreeg en een puut met peperneuten. Nou, dat gung an. Jan zien vrouw foeterde. Ze vreug, of Jan nou 't malle vel an har. Maor toen e mettertied in sunterklaostenu was, toen mus ze ok nog lachen. Frerk Joling lachte ok. Maor 't leek merakel, zee e. Ie zullen ies zeen, zee e, zoas heur Woltertien kieken zul. Ze kregen hum dolkies wal good in 't geleuf. Frerk Jolings Woltertien stun met een troepien aander jonge Kribbelhokerties bij Albert Bening zien hoes an de straot. D ' r was heur verteld, dat Sunterklaos d'r langes komen zul. Nou, en dat was wat! Ze wachtten en ze zungen van wonder en geweld. D 'r stunden ok groten bij. Henderk van Albert Bening ok. Die har allerlei smoesies. Sunterklaos was zo'n umgankelijke man, zee e. 't Was al een maol of wat gebeurd, dat e een aovend bij heur in de keuken zeten har. O, 't was zo'n aorige protiesmaker. E n d'r zat een wondergoeie natuur in. 't Kun één begreuten, dat e seins in de kaole bij 't pad weden mus. Och en dan har e nogal ies ongeneugen met zien vrouw, die was slim krenterig en hij was jao zo goodgeefs as 't maor kun, dat dan kregen ze 't vanzölf was ies i n 't gaoren. Met komp Sunterklaos d'r anzetten, op 't paerd. . . . Hij ree zo mooi staodegies… De kinder keken, keken . . .  Een paar leupen hum kerdaot een eindtien in de meut. Sunterklaos lachte biester godig.
„Jonges!" zee Henderk, „zingen!
"De kinder begunden waer, op een klein wichien nao, dat trok an de lip. Sunterklaos lusterde en lachte en nikte met 't heufd tegen 't koppeltien, dat zuk zo waerde. Ie zulden zeggen, 't gemoed zul hum haost vol worden, zo aandoenlijk was ' t . . . Sunterklaos zee, dat ze beste kinder waren, dat ze niet benauwd heufden te weden veur de gare en dat hij merakel tevree was. Toen stak e de haand in de peperneutenklarre en gooide wat van dat good op de gribbelgrab. De kinder grepen en gaarden en deden. Frerk Jolings Woltertien zat zo drok achter de peperneuten haer, dat e nog under de kribbels kreup um d'r ene te griepen en toen kreeg e een malle krabbe over 't neuzien. Sunterklaos lachte en zee, dat e wat al te remp was. Hoe of e hedde, vreug e.„Frerk Jolings Woltertien, Sunterklaos," zee Woltertien. Toen mus de aole baos 't ok van de aanderen weten, hoe of ze hedden. Ze vertelden 't allemaol. Ze waren griezelijk gezeggelijk. Niks met te doon. D'r waren d'r partie bij, die de ondeugde altmet oet de ogen schient, maor ie kunden nou niet zeggen, dat er ok maor ene hantammig was. Toen Sunterklaos net met 't kleine meitien ankeerd was, dat i n ’t begun an de lip trokken har, toen kwam d'r een gerammel en toen kwam d'r een jong van Gaert an op de fiets. Hij zat op de pakkiesdrager en toen e vot bij was, slierkte met geweld met de klompen over de straot. Daor hadden de klompen een koppel van te lien, zee Sunterklaos. E n men mug d'r wal zeunig op weden, want ze geldden nogal helder wat. De jong kreeg een kleur. Sunterklaos lachte waer godig en dee waer een raom in de peperneutenklarre. Maor meteen knapte die jong van Gaert de achterbaand, ja singelier - en daor gung 't paerd op de rekken, met Sunterklaos en a l . . . Sunterklaos an 't schreeuwen: „Ho toch, bok! Ho! Ho! Ho! " De maantel vleug hum lös en de mus vleug hum of en de baord, en alle peperneuten kwammen op de straot te laande. De kinder keken met de mond wied lös. . . .Een paar honderd tree wieder, daor weur Sunterklaos 't wilde paerd waer baos. . . . De kinder fieterden d'r hen. . .. En toen zagen ze 't dan allemaol . . .  't Was Jan Slomp . . . „Die lillijke gemene!" reup Frerk Jolings Woltertien. „Die wol Sunterklaos naodoon . . . ." Sunterklaos lachte een betien. Hij har niet veul aer van zien wark. „De aerlijkse Sunterklaos gef hum dommeet wat met de gare op de ribben!" reup de jong van Gaert. Toen kreeg Frerk Jolings Woltertien de peperneuten in de gaten, die op zo'n vrömdsoortige manier op de straot streid waren: hij vleug er op of en de aanderen stormden hum nao - en tien tellen later gaarden ze allemaol van 't nij in de wedde!

 

Johan Hidding