Gien stee in 't lozement / Roelf Klunder

 

 

Gien stèe in ’t lozement

 

 

Hij had gien kamer vrij veur heur,

’t had misschien aans nog wel ekund

mar nou hij zag, hoe ’t er mit stund…

Nee, daor had hij gien ruumte veur.

 

De baos van d’herberg, die ’t heur zèe,

sleut weer zien deure en hij dacht:

die kriegt een moeilijke nacht…

En Jozef zöcht, mar vund gien stèe.

 

Gien stèe veur ’t kiend? Maria mus

in traonen al mar wieder gaon.

Daor bleef de ezel stille staon:

de deur van een stal stund lös…

 

‘’k Had ’t mij zo aanders veuresteld’,

fluustert Maria, ‘hej gien stèe?’

Mar bliede engeln zingt van vrèe,

en scheupers koomt uut ’t nachtlijk veld.

 

As de wiezen zuukt naor ’t kiend,

giet er een golden laampe braanden,

die wes de weg uut wiede laanden

hen d’arme stal, waor z’alles viendt.

 

Roelf Klunder